سلجوقيان و زبان تركي
نويسنده: اردوغان مرچيل
نشريه Belleten
ش 248 ـ آوريل 2004
گاهي پشتيباني و حمايت حكمرانان ترك از زبان مادري خود، به سبب حاكميتي كه بر كشورهاي ديگرداشته اند، مورد شك و ترديد قرار مىگيرد. هرچند پاره اي از پژوهشگران معتقد هستند كه در دوره سلجوقيان زبان تركي در دربار و ارتش مورد استفاده قرار نمي گرفته، تاكنون دلايل كافي كه مؤيد اين نظر باشد، عرضه نشده است.(1) برخي ديگر از پژوهشگران نيز كوشيده اند كه استفاده از زبان تركي را با آثار ادبي توجيه كنند.
دانگ نِم لي گؤزوًم
عبدالقهار صوفيراد
شابك: 1-2-91832-964 ISBN 964
ادبيات تركمن در تركمن صحراي ايران دورة تحول و تطور گوناگوني را سپري كرده است؛ بويژه در سدة اخیر پا به پاي رخدادهاي فرهنگي، اجتماعي، سياسي متحول گشته؛ در حاليكه حامل پيامهايي در اين زمينهها بود؛ مسير پر پيچ و تاب و سخت خويش را طي كرده است. ادبيات تركمن در دورة پهلوي مطابق ديدگاهي كه در كتاب «پژوهشهايي در ادبيات تركمن»(بهار 1377) ارائه شد، بر سه دوره قابل تقسيم می باشد كه هر كدام ويژگيهاي خاص خود را داراست. تا اندازهاي شاعران تركمن در اشعار خويش معرّف حيات اجتماعي، فرهنگي و قومي خود بودهاند. اين نكته در تحليل ادبيات دورة رضا شاه با عنوان «تركمن و ادبيات، رضاخانينگ زمانيندا» (مجلة يول 1370) به خوبي نمايان گشته است. اين روال در كتاب «ايران تركمنلرينينگ ادبي دوُرموُشي» (1997) نيز به چشم ميخورد. قوام و استمرار كار ادبي در تركمن صحرا نيازمند نقد ادبي و ارزيابي آثار شاعرانِ با تجربه و جديد است. تنها در مكتب نقد و انتقاد ميتوان رمز پويايي و جاودانگي آثار ادبي را شاهد بود. لكن زماني كه به مرحلة وفور آثار منتشرة ادبي پا نگذاشتهايم، چگوًنه ميتوان انتظار داشت فضايِ تحليل و آناليز علمي شكل گيرد. در نتيجه می بايست در اين دوره اولويت را به كارهاي ادبي شاعران و نويسندگان داد كه بتوانند در اين عرصه عرض اندام نمايند. سپس ميتوان مرحلة نقد و بررسي را به موازات آن پيش برد.
هم اكنون خوشحال هستيم كه كتاب شعر «دانگ نملي گؤزوم/ اشك سحرگاهان» اثر عبدالقهار صوفيراد را به چاپ ميسپاريم. او شاعر جوان و صاحب ذوق و سليقهاي است كه در طول چند سال اخیر، اشعارشان در جرايد و
